रास

 आकाशी चांदवा प्रकटला कोजागिरी पूनवेचा ,

अम्हासवे टिपऱ्या खेळतो नाथ पंढरी नगराचा.

भिमेतीरी जमली वैष्णव मंडळी,

आम्हीं भोळ्या मराठमोळ्या पोरी .

आम्हा फसवू पाहू नको तू केली गोकुळात चोरी,

गोडगोड बोलून लोणी खाऊन केलीस शिरजोरी .

दिसतोस सावळा, साळसूद भोळा, आहेस रे लबाड .

आम्हा गोपींजवळ बागितलेस तू दूधा लोण्याचे घबाड .

वाजवून पावा प्रेमाचा चाळा फसवतोस तू सर्वांना ,

असेच फसवून वरीलेस तू,  आमच्या भोळ्या रुक्मिणीला.

रुसला  ग नाथ वाटत बाई,  आमच्या कडू बोलण्याला .

चला समजूत काढू त्याची, खेळूनी रासलीला .

वाजावा सुमधुर पावा बाई भीमेच्या रणात,

रास रंगावा टिपऱ्या टाळा सवे पंढरीत .

कानात कुंडल डोईत मोरपीस दिसतो साजिरा सुंदर

देखणा ग बाई गोजीरा , आमचा रमेचा वर,

भरीले रांजण दुधाचे बाई त्याने प्रेमाच्या सागरात ,

प्रेमाची भरती आली  हो भामाबाईला ,

रासाच्या रंगात दुधाच्या रांजनात उतरला चांदवा नभीचा,

लुटुया क्षीराचा आनंद कोजागर पूनवेला.

निशिकांत हारुगले