जीवनाचा आनंद लुटूया आपण सारे,
बेधुंद तरुणाईचे पिऊया आपण वारे.
भूवरी राहून उडूया आकाशामध्ये,
सुंदर पाखरु होऊन दाखवू जगा दिवास्वप्ने.
अशी तरुणाई चिरकाल टीकत जावी,
आयुष्याच्या वाटेवर सतत फुलत रहावी.
तरुणाईच्या वाटेवरी मिळावा एक साथी,
त्याने साथ द्यावी मित्र होऊन हाती.
जीवनी जीवन फुलत जावे गुच्छाप्रमाणे,
तयाचा सुगंध पसरावा कस्तुरीप्रमाणे.
वेड्यावाकड्या जीवनाच्या पाऊल वाटा,
एकमेकां साथीने चालुया आता चला .
कसे होऊन बेभान पाखरू फिरते नभात रे,
तशी घेऊ भरारी जाऊं उंच गगनात रे .
चला उंच उंच चढू यशाच्या वाटा ,
आडवे येणाऱ्यांचा काढत जाऊ काटा.
किती गेलो उंच यशाच्या शिखरी,
तरी विसरणार नाही माणुसकी.
निशिकांत हारुगले
