प्रेम

हृदयदी भाषा ते हृदयची जाणते,

प्रीत ही माझी तुझवर येऊनी थांबते .

कसले हे अमोघ बंधन आहे ना ,

सारे म्हणतात ते प्रेम हेच का.

नयनातूनी जुळवी ते अनोखे बंध ,

कुसुमातुनी पसरावा प्रीतीचा सुगंध .

तसे दळवळावे आपले जगात जीवना,

प्रेम म्हणतात ते हेच का?

अणु अणु मधूनी घडावे विश्व ,

चरा चरातून जोडत जाई अनुबंध ,

अग्नीत जाळूनी दाखवावे अमरत्व .

दिपावरील श्रेष्ठ पतंग्याचे हे प्रेम .

कसले हे बंधन प्रेमा?

सारे म्हणतात ते प्रेम हेच का?

कसा सुटावा विपणी सुगंध कस्तुरीचा ,

वेड लागूनी धावावा मृग तो मनीचा ,

अंत करून सोडते तेच का ?

शेवट हा प्रेमाचा असा का ?

वेड लावते पद्मज कृष्ण वर्णी भुंग्याशी,

जाळ्यात अडकुनी आपल्या स्पंदने घेई हृदयाची.

काष्ट फोडणारा अडके नाजूक बंधासी ,

गुदमरून जाऊन देई बाजी प्राणांची .

असले कसले हे बंधन प्रेमा ?

शेवट व्हावा जगण्याचा असा का ?

प्रेम नव्हे जगणे नी मरणे ,

प्रेम त्यागाच्या यशाचे आहेत निखारे ,

प्रेमातून वाढे वंश जीवनाचे ,

नव्हे वासनेचे बंध प्रेमा?

त्यागाने येई अमरत्व प्रेमाला.

निशिकांत हारुगले